28 April 2010

Exit Through The Gift Shop



Banksy101:


Banksy kimdir?
Olayı nedir?
Yeni bi' durum mu söz konusu?




*** Bi' şekilde bulup izleyin filmi.. Pişman olmayacaksınız!







27 April 2010

Bursaspor dayanabilecek mi? / Chelsea, Leeds United, Portsmouth ve diğerleri..
















“Endüstriyel futbola hayır!”...

2000’li yılların başından bu yana, sahadaki oyuna aşık milyonlarca futbolseverin dudaklarından bu cümle dökülüyor. Spora amatör gözle bakan, kirlenmemiş, adil, kıran kırana bir mücadelenin peşinde koşan renk aşıkları, sermayenin futbola nüfuz etmesinden hayli rahatsız görünüyor. Zira hepsi, kar odaklı her yapının, beraberinde haksız rekabeti, sonsuz bir hırsı ve tatminsizliği getireceğini biliyor. Ancak kendilerine kötü bir haberim var; işler pek de istedikleri gibi gitmiyor...

Bugün Bursaspor’un ya da bir önceki sezonda Sivasspor’un yaptığı çıkışı, ‘istisna’ başlığı altında değerlendirmek zorunda kalıyorsak, bunun sebebi benzeri örneklere çok da fazla rastlayamayaşımızdan. Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş, Türkiye’deki saltanatlarını 25 yıldır sürdürüyor. Tekere son çomak sokan 1983-1984 sezonunda Trabzonspor olmuş ve o günden bu yana, en iyi kadrolara, en fazla paraya, en çok güce ve diğer birçok ‘en’e sahip ‘Üç Büyükler’ şampiyonluklara ambargo koymaya devam etmiş. Bu sezon Bursaspor’un şampiyon olduğunu düşünelim... Takımın yıldızlarının transfer döneminde ‘Üç Büyükler’ tarafından yağmalanmayacağının garantisini verebilecek olan var mı? Ya da Ertuğrul Sağlam’ın bir-iki sezon içinde daha üst kademeye geçiş yapmayacağının? Veya geçtiğimiz sezon şampiyonluğa oynarken bu yıl kümede kalma mücadelesi veren Sivasspor’un durumuna düşmeyeceklerinin?

Mali açıdan kendine kıyasla üç ‘Goliath’ ile rekabet etmek zorunda kalacak Bursaspor, istikrarını korumayı başarabilecek mi? Bunu sorabilme cüreti göstermemiz bile birçok şeyi anlatmaya yetiyor olsa gerek.

Kabul; geçen sezon Sivasspor, bu yıl da Bursaspor saltanatı yıkmaya oldukça yaklaştı. Bugüne kadar başaramamış olmaları, bundan sonra da başaramayacakları anlamına gelmiyor. Zira futbol, maddiyat dışında onlarca değişkeni bünyesinde barındırıyor. Ancak, futbolun kendine has gizemlerinin uzun vadede, haksız rekabete dayalı bu piyasada ne kadar işleyeceği merak konusu. “Uslu bir çocuk olursanız, rüyanızda Şirinler’i görebilirsiniz!” diyordu ya hani o meşhur çizgi filmde; futbolda da oyunun doğrularını yaptığınız sürece, bir maç, bir turnuva, hatta bir lig sezonu boyunca futbolun tanrıları takdir haklarını sizden yana kullanabiliyor. Lakin uzun vadede adaleti sağlayan, ‘güç’, ‘kudret’ ve ‘maddiyat’ kavramları oluyor. Tabii, profesyonel ve planlı bir yönetim anlayışının elinde oldukları sürece.

Bilindik bir örnekle başlayalım;


Roman Abramovich, 2003 yılında Chelsea’yi 140 milyon pound karşılığında satın aldığında futbol dünyası bir ilki yaşamanın heyecanı ve telaşı içindeydi. Abramovich’ten önce de yabancı sermayenin futbola el attığı görülmüştü lakin hiçbiri bu denli büyük bir proje vaadinde bulunmuyordu. Rus dolar milyarderi, Chelsea’yi Londra sınırları dışına taşıyıp bir dünya markası haline getirmenin, yeni altyapı tesisleri inşa etmenin ve –en heyecanlı bölüm de burası- yıldızlarla dolu bir kadro kurmak için astronomik paralar harcamanın sözünü veriyordu. Anlayacağınız; 'Noel Baba' yüklendiği hediye paketleriyle, ‘Maviler’ için çoktan yola çıkmıştı bile..

Herkes bu birlikteliğin nasıl sonuçlar doğuracağını tartışadursun, ilk yılında 170 milyon euro’ya yakın bir harcama yapan Abramovich, sözünde durmaya niyetli olduğunu gösterdi. Takıma katılan isimler arasında kimler yoktu ki; Real Madrid’den Geremi, Southampton’dan Wayne Bridge, Charlton’dan Scott Parker, West Ham United’dan Glen Johnson ve Joe Cole, Parma’dan Adrian Mutu, Real Madrid’den Claude Makelele, Bordeaux’tan –memleket kontenjanından- Aleksiy Smertin, Manchester United’dan Juan Sebastian Veron, Inter’den Hernan Crespo ve Blackburn Rovers’tan Damien Duff... İlk harekat başarıyla tamamlanmış, Stamford Bridge’in yeni sakinleri belli olmuştu. Ve sıra, saha dışındaki bu hareketliliğin, yeşil zemine nasıl yansıyacağını görmeye gelmişti.

Abramovich’in Chelsea’si, ilk yılında ligi ikinci sırada tamamlayıp, Şampiyonlar Ligi’nde yarı finale çıktı ancak Monaco engelini aşmayı başaramadı. Aynı Monaco, finalde Porto’ya mağlup olurken, Portekiz ekibinin başındaki Jose Mourinho, Avrupa futbolunun en gözde ismi haline geliyordu. Bu da Abramovich’i etkilemek için yeterliydi. Mourinho, ertesi sezon Chelsea’nin başına geçti. Yaz döneminde, Abramovich’in halihazırda ağzı açık kesesinden 160 milyon euro daha çıktı. Londra’nın yeni sakinleri arasında, PSV’den Mateja Kezman ve Arjen Robben, Marsilya’dan Didier Drogba, CSKA Moskova’dan Jiri Jarosik, Porto’dan Ricardo Carvalho ile Paolo Ferreira ve Rennes’den Petr Cech yer alıyordu.

Mourinho yönetimindeki Chelsea, ilk yılında şampiyonluğa ulaştı. ‘Maviler’in, aynı başarıyı ilk ve son olarak 50 yıl önce yakaladığını düşünürsek, “Başarı parayla satın alınabilir mi?” sorusu da ilk cevabını buluyordu. Hem de Leeds United, aksi yönde bir örnek olmak adına yokuş aşağı iflasa koşarken...



1998 yılında David O’Leary takımın başına geçtiğinde, Leeds United 1991-1992 sezonundaki şampiyonluğun ve Charity Shield zaferinin üstünden geçen altı yılda tek bir kupa dahi kazanamamıştı. O günden bu yana hala bir kupa kazanabilmiş değiller, ancak futbolla az da olsa ilgilenen herhangi biri, 2000’li yılların başında kurulan kadronun, son dönemin en heyecan verici takımlarından birini oluşturduğunu söyleyecektir. Rio Ferdinand, Harry Kewell, Lee Bowyer, Alan Smith, Jonathan Woodgate gibi isimlerin yer aldığı genç kadro, O’Leary yönetiminde ilk çıkışını 2000 yılında UEFA Kupası yarı finaline yükselerek gerçekleştirse de Galatasaray’a elenmekten kurtulamadı. Takip eden sezonda ise Şampiyonlar Ligi’nde son dört takım arasına kalmayı başardılar. Ancak şans yine yanlarında değildi; Valencia’ya elendiler ve karanlık çağa adım attılar.

Şampiyonlar Ligi bileti alacaklarına inanan başkan Peter Ridsdale, gelecek dönem televizyon ve sponsorluk gelirlerini teminat gösterip yüklü bir borcun altına girdi. Ardından, Robbie Fowler ve Seth Johnson gibi oyunculara yüksek ücretlerle imza attırdı. Kadro güçlenmişti, ancak evdeki hesap çarşıya uymadı. Leeds, sezonu Newcastle United’ın arkasında bitirdi ve Şampiyonlar Ligi’ne katılamadı. En büyük güvencesini kaybeden Ridsdale için son yaklaşıyordu. Önce, Rio Ferdinand’ı 30 milyon pound karşılığında Manchester United’a sattılar. İkinci dalga, teknik direktör David O’Leary’nin kovulmasıyla geldi. Kewell, Martyn, Fowler, Robbie Keane, Bowyer gibi oyuncular sırayla takımdan ayrıldı. Buna rağmen borçları çevirmek mümkün görünmüyordu. 2003-2004 sezonunun sonunda küme düştüler. Sonbaharda, antrenman sahalarını ve statlarını 4.2 milyon sterlin karşılığında satmak zorunda kaldılar. Gemiyi son terk eden isimler ise Viduka, Smith, Matteo, Robinson ve Milner oldu. İmkansızlıklarla boğuşan takım, Championship’te üç sezon dayanabildi. 2006-2007 sezonu sonunda küme düştüler ve bugün hala Championship’e dönmek için mücadele ediyorlar. Nasıl? İbret alınası bir öykü değil mi?

Bu iki örnekten yola çıkarak, sermayenin futbolda başarı için zorunluluk teşkil ettiğini ancak ‘yeter şart’ olmadığını söyleyebiliriz. Günümüzde kulüplerin, özel sektörde acımasız bir rekabetin içinde yer alan şirketlerden farkı kalmadı. Bunun bir getirisi olarak, belli bir hedef uğruna para harcamaktan ya da yüklü borçların altına girmekten çekinmiyorlar. Aksi takdirde, zirveye oynayamayacaklarını biliyorlar. Bu da sermayeyi zorunlu kılan etkenlerin başında geliyor, tabii iyi yönetilmesi ve sağlam bir temele dayandırılması koşuluyla...



Abramovich’ten sonra bir başka oligark Premier Lig’e el attığında tarihler 2006 yılını gösteriyordu. Rus vatandaşı, İsrail pasaportlu Fransız işadamı Alexandre Gaydamak, Premier Lig takımlarından Portsmouth’u satın aldı ve alışılageldiği üzere, ilk etapta sansasyonel transferlere yöneldi. Andres D’Alessandro ile başlayan harekat, David James, Sol Campbell, Nwankwo Kanu, Glen Johnson ve Niko Kranjcar gibi isimlerle devam etti.  Aslında fena da bir başlangıç yapmamışlardı; Hong Kong’da Barclay’s Asia Trophy finalinde Liverpool’u penaltılarla yenmeyi başardılar. Aynı sezon, 1939 yılından sonra ilk kez FA Cup’ta finale yükseldiler ancak Manchester United engeline takıldılar. 2008 yılında ise Cardiff City’yi yenip kupaya uzandılar. Her şey güzel gidiyordu ancak tek adama bağlı temelsiz yapılarının başlarına iş açması gecikmedi. Rus hükümeti Alexander Gaydamak’ın servetine el koyduğunda, Portsmouth’un rüyası kabusa dönmeye başladı. Kulübün borcu 100 milyon sterlin seviyesini aşınca, Kranjcar, Crouch, Distin ve Glen Johnson gibi oyuncuları satmak zorunda kaldılar. 26 Mayıs 2009’da, kulüp Birleşik Arap Emirlikleri’nden Süleyman El-Fehim’e satıldı. Takip eden dönemde yönetim kademesinde birçok değişiklik yaşandı ve bugün gelinen noktada, kayyuma devredildikten sonra borçları nedeniyle dokuz puanı silinen Portsmouth’un Premier Lig’den düşmesi kesinleşti.

Olumsuz örneklerden bir diğeri ise Juventus. 'Calciopoli Skandalı' nedeniyle 2006 yılında küme düşürülen Torino ekibi, kısa sürede Serie A’ya dönmeyi başardı ancak hala eski günlerinin çok uzağında. Sezon başında, bu görüntüyü tersine döndürmek için kadroyu güçlendirme kararı aldılar ve transfere yöneldiler. Diego için Werder Bremen’e, Felipe Melo için de Fiorentina’ya 25’er milyon euro ödediler, ancak yeterli olmadı. Şu sıralar, ligin bitimine üç hafta kala UEFA Avrupa Ligi’ne katılabilme mücadelesi veriyorlar.

Fransa’da da benzer bir örnekten söz etmek mümkün. Marsilya’nın, geride kalan beş sezonda harcadığı 125 milyon euro’ya rağmen gelebildiği en yüksek nokta ikincilik, o da sadece iki kez. Ancak bu sezon, bitime dört hafta kala en yakın rakiplerinin beş puan önünde zirvede yer alıyorlar ve bir aksilik olmazsa, bu kez şeytanın bacağını kıracaklar.

‘Küçük Chelsea’ Manchester City’nin hikayesi ise önceki örneklere kıyasla daha tutarlı bir çizgide ilerliyor. Ağustos 2008’de Birleşik Arap Emirlikleri’nden Şeyh Mansur Bin Zayed’in sahibi olduğu Abu Dhabi Group tarafından satın alınan kulüp, ilk yılında transfere 160 milyon euro harcadı. Hedef, sezon sonunda ilk dört sırada yer alıp Şampiyonlar Ligi’ne katılmaktı ancak başaramadılar. 10.’lukla kapattıkları sezonun ardından, 150 milyon euro daha harcadılar ve şu sıralar beş yıl aradan sonra zirvedeki Manchester United, Chelsea, Arsenal, Liverpool dörtlüsünü bozan ilk takım olmanın eşiğindeler. Uyguladıkları model, Abramovich’in Chelsea’de yürürlüğe koyduğunun güzel bir kopyası olsa da Portsmouth örneğiyle kıyasladığımızda, en azından başarıya ulaşmış bir model seçtikleri için tebriği hak ediyorlar.

Bir de Almanya’ya göz atalım... Bayern Münih egemenliğindeki Alman futbolu, tek kutuplu bir görüntü sergilese de sürprizlere açık yapısını koruyor. Bavyeralılar son beş sezonun üçünü şampiyonlukla kapatsa da Stuttgart ve Wolfsburg, bu süreçte birer kez aradan sıyrılmayı başardı. Onlar bu başarıya ulaşırken, en pahalı ve gösterişli kadro yine Bayern Münih’teydi. Ancak iki takım da doğru ve planlı hamleler sonucunda kağıt üstünde kendilerinden güçlü rakiplerini alt edebilecek düzeye ulaştı. Tabii, Wolfsburg’un başarısında teknik direktör Felix Magath’ın da hakkını teslim etmek gerekiyor. Magath’ın ayrılışını takip eden sezonda an itibarıyla orta sıralarda yer alıyorlar. Yine de bir teşekkürü hak ediyorlar; en azından en çok para harcayan ve kağıt üzerinde en iyi kadroya sahip olan takımın mutlak başarı kazanamayacağını kanıtladıkları için...


Bugün, en pahalı transferleri yapıp, en gösterişli kadroları kurabilirsiniz. Ancak bu, sezon sonunda müzenize yeni kupalar koyacağınızı garanti etmeye yetmiyor. Nasıl ki bir şirket, ne kadar yatırım yaparsa yapsın, ne kadar sermayeye sahip olursa olsun, doğru yönetilmediği takdirde günden güne eriyorsa, kulüpler de harcadıkları parayı düzgün bir yönetim anlayışıyla birleştiremedikleri takdirde, sportif açıdan hayal kırıklığı yaşayabiliyor. 'Dünyanın en zengin kulüpleri listesi'nde zirveye oynayan ve değerleri 1 milyar euro’yu aşan Manchester United, Real Madrid, Arsenal, Bayern Münih, Liverpool, Milan, Barcelona ve Chelsea gibi kulüpler kendi liglerini ya da Avrupa kupalarını yıllardır domine ediyor olabilir. Ancak bir gerçeğin de altını çizmek gerekiyor; futbolda para harcamadan büyük başarılar kazanmanız neredeyse mümkün olmasa da bu oyun, her para harcayanın da başarılı olmasına izin vermiyor. Zira futbol, henüz ruhunu kaybetmedi ve kendi öz dinamiklerini korumaya devam ediyor.

Real Madrid-Barcelona rekabeti bunun güzel bir örneği; iki takım da astronomik harcamalar yapabiliyor. Real Madrid belki daha fazla para yatırıyor ancak kadro değerlerine baktığımızda iki takımın da birbirine yakın olduğunu belirtmek gerekiyor. Bu durumda da devreye farklı etkenler giriyor.  Hollanda futbolunun efsane ismi Ronald Koeman’ın, Barcelona’nın Real Madrid’i 2-0 yendiği maçın ardından yaptığı açıklamaya kulak verelim: “Barcelona bir takım, Real Madrid ise değil. Barcelona’da insanlar prensiplerine bağlı ve Katalan kültüründen besleniyor, bu da onları en iyi yapıyor. Real Madrid satın alınmış bir takım, Barcelona ise inşa edilmiş. Ve futbolda, şampiyonlukları satın alınmış takımlar değil, zaman ve sabırla inşa edilmişler kazanır”...

Inamoto'dan Keita'ya / Galatasaray'ın Mali Durumu















(Bu yazı, CNBC-E Business Dergisi Mart sayısında yayınlanmıştır)

Galatasaray, 2009-2010 sezonunun son virajlarına girilirken şampiyonluk mücadelesini sürdürüyor. Bu, Sarı-Kırmızılı camia için alışılageldik bir durum olabilir. Zira, her sezona ‘şampiyonluk’ parolasıyla başlayan ve ortalamaya vurduğumuzda lig tarihinde üç sezondan birini zirvede tamamlayan bir takımdan bahsediyoruz.

Ancak, geçtiğimiz sezonun başından itibaren yaşananlara baktığımızda, Galatasaray’ın başta transfer politikası olmak üzere, mali açıdan hiç de tanıdık olmayan bir çizgide ilerlediğini söylemek mümkün. 2008-2009 sezonu öncesi kadroya katılan Harry Kewell, Milan Baros, Fernando Meira ve Morgan De Sanctis gibi isimlerle çıtayı yükselten Sarı-Kırmızılılar, yeni sezon öncesinde de Elano, Abdel Kader Keita ve Leo Franco takviyeleriyle son yılların en çarpıcı kadrolarından birini kurmayı başardılar. Oyuncu tercihlerindeki bu radikal değişim, teknik kadroda da Frank Rijkaard ismiyle karşılığını bulunca, futbol kamuoyu Galatasaray’daki kabuk değişikliğinin temellerini araştırmaya başladı.

Bundan birkaç sezon öncesine kadar transfer döneminin ‘ihtiyatlı’ kulübü olarak bilinen Galatasaray, nasıl olmuştu da yüksek maliyetli yıldızları kadrosuna katmayı ve Frank Rijkaard gibi bir ‘marka’ nın aklını çelmeyi başarmıştı?

Taraftar, medya ve rakip kulüpler bu değişimin sırrını çözmeye çalışadursun, Galatasaray yönetimi ara transferdeki Jo, Giovani Dos Santos ve Lucas Neill hamleleriyle, büyük resmi daha da çözümsüz kılmayı başardı.

Saha dışındaki çarpıcı hareketliliğin, sportif açıdan nasıl bir karşılık bulacağını henüz bilmiyoruz ama bugüne kadar çizilen tablo bile detaylı bir incelemeyi hak ediyor. İsterseniz, filmi biraz başa saralım ve Sarı-Kırmızılıların hangi yollardan bugüne geldiğini görmeye çalışalım...

Ağustos 2007... Galatasaray Sportif A.Ş'nin yüzde 20 hissesini elinde bulunduran QVT Financial Fund'un üst düzey yöneticisi Angelo Moskov, Galatasaray’dan son dönemde temettü alamadıklarını, kulübün borcunun (o zamanki para birimiyle) 100 milyon YTL’ye çıktığını ve Galatasaray’ın iflasa gittiğini söylüyor. Aslında, benzer söylemler 2004 yılından itibaren tekrarlanıyor. Futbolcuların alacaklarının ödenmediği ve parasızlık nedeniyle transfer yapılamadığı gibi haberler de bu görüşü destekliyor. Ancak, Moskov’un sözlerinin farklı bir anlamı var; ilk kez yetkili bir ağızdan ‘iflas’ sözcüğü çıkıyor.

Borcun büyüklüğüne ilişkin rakamlar takip eden dönemde de değişiklik gösteriyor. Ortak görüş ‘150 milyon dolar’ civarında şekilleniyor. Buna karşın, radikal iddialarda bulunanlar da yok değil; kulübün çoktan ‘kepenk indirdiğini’ savunanlar, borcun 300 milyon dolar seviyesini aştığını iddia ediyor.

Her kafadan bir sesin çıktığı ve belirsizliğin hakim olduğu bu sürecin ardından 2002 yılından bu yana başkanlık koltuğunda oturan Özhan Canaydın, sağlık sorunları nedeniyle bir sonraki seçimde aday olmayacağını açıklıyor. Tarihler 22 Mart 2008’i gösterirken, Galatasaray yeni başkanını seçiyor ve Adnan Polat, görevi Canaydın’dan devralıyor..

Polat’ın başkanlık sürecine geri döneceğiz, ama ondan önce son 5 yılın transfer bilançosuna bir göz atalım...



















Galatasaray, 2005-2006 sezonuna girerken, en dikkat çekici transferler (toplam 5 milyon euro’luk bonservis bedeliyle) Sasa Ilic ve Marek Heinz. Takip eden sezon ise tablo bir hayli karanlık; Florya’nın yeni sakinleri arasında (toplam 4 milyon euro’ya yakın bonservis bedelleriyle) Marcelo Carrusca, Mehmet Topal ve Junichi Inamoto yer alıyor. Özhan Canaydın’ın başkanlığında geçen son transfer döneminde ise kesenin ağzı açılmaya başlıyor. İki yıllık duraklama döneminin ardından, Lincoln, Tobias Linderoth, Shabani Nonda, Servet Çetin, Hakan Balta, Barış Özbek ve Volkan Yaman gibi isimler (toplam 13 milyon euro’ya yakın bir bedelle) kadroya dahil ediliyor. Mart 2008’de görev başı yapan Adnan Polat da 2008-2009 sezonuna girerken (toplam 12 milyon euro’ya yakın bir bedel karşılığında) Morgan De Sanctis, Fernando Meira, Harry Kewell ve Milan Baros’u transfer ediyor.

Bu transferlerle birlikte herkes, son yıllarda adı ‘borç’ kelimesi ile birlikte anılmaya başlayan Galatasaray’ın nasıl olup da böyle yüksek ücretleri ödeyebilir hale geldiğini tartışmaya başlıyor. İkinci yarının başında Fernando Meira’nın 6.5 milyon euro karşılığında, hem de takım UEFA Kupası’nda yoluna devam ederken Zenit St. Petersburg’a satılması söylentileri yeniden alevlendiriyor. Galatasaray’ın plansız transferler nedeniyle borcunu artırdığını söyleyenler, -yönetim kurulu üyelerinin de benzer açıklamaları doğrultusunda- Meira’nın likidite eksikliği nedeniyle satıldığını, bunun da bozuk bir mali yapıya işaret ettiğini vurguluyor. Ancak, sportif açıdan hayal kırıklığıyla tamamlanan sezonun ardından yaşananlara baktığımızda durum pek de öyle gözükmüyor...

Adnan Polat başkanlık koltuğuna oturduğunda, 1996 yılında ‘start’ verilen stat projesi henüz tamamlanmamıştı, 2004’te üst kullanım hakları alınan Seyrantepe’de de işler istendiği gibi gitmiyordu. Eren Talu’nun üstlendiği inşaat süreci, işçilerin paralarını alamaması nedeniyle birçok kez sekteye uğradı. 2009’un sonlarına doğru da projenin Eren Talu’dan alınmasıyla birlikte ihale TOKİ’ye kaldı. İnşaat bugünlerde sıkıntısız bir biçimde ilerliyor ve açılışın yeni sezonun ilk haftalarına yetiştirilmesi bekleniyor. Hatta kulüp, stattan ilk gelirlerini elde etmeye başladı bile. Mart ayı ortası itibarıyla, locaların yüzde 80’i satılmış durumda. Ayrıca, yapılan sponsorluk anlaşması çerçevesinde, stadın isim hakkı 10 yıllığına Türk Telekom’a kiralandı. Bu anlaşmadan elde edilecek gelir hakkında çeşitli söylentiler mevcut olsa da genel görüşe göre, 10 yıllık süre zarfında Galatasaray’ın kasasına, yan gelirlerle birlikte (Avea ile yapılan anlaşma vb.) yaklaşık 100 milyon dolar girecek.

(Türk Telekom ile yapılan anlaşmanın, sadece Seyrantepe’de yükselen stadın isim haklarını kapsamadığını da eklemek lazım. Forma reklamı için de aynı şirketle 5 yıllık sözleşme imzalayan Galatasaray, kasasına 20 milyon dolar daha koyacak.)

Kulüp, geride bıraktığımız birkaç yıl içinde ek gelir kalemleri yaratma konusunda da önemli bir yol kat etti. Polat ve yönetimi iş başı yaptığında, GS Store’un gelirleri Fenerium’un hayli gerisinde kalırken, 2006 yılında kurulan Galatasaray TV de artı sermaye yaratmakta zorlanıyordu. Ancak bugüne döndüğümüzde, 45 mağazaya ulaşan GS Store’un forma satışında liderliği ele geçirdiğini, dijital platformda abonelik ücreti karşılığında yayın yapan Galatasaray TV’nin 40 bin üyeye ulaştığını, Galatasaray TV’yi yüklü bir arşivle internet ortamına taşıyan ‘galatasaray.com’ un da açıldığı haftada 1000 üyeyi geçtiğini görüyoruz. Nisan 2009’da hayata geçirilen ve an itibarıyla 150 bin üyesi bulunan GS Mobile ile Kasım 2009’da başlayan ve beş ay gibi kısa bir sürede 70 bin üyeyi geçen GS Bonus Card projelerinin de kulübe mali açıdan önemli katkı sağladığını ekleyelim. Önümüzdeki yıl için GS TV, GS Bonus ve GS Mobile’dan 13 milyon dolar kaynak bekleyen kulübün diğer önemli gelir kalemleri ise şans oyunları platformu GS Bilyoner ve kısa vadede aylık 1 TL üyelik ücreti öngören ‘galatasaray.org’ olacak.

Ve son olarak en can alıcı soruya geçelim; Galatasaray’ın borcu ne kadar?

















Mart ayı başındaki olağan genel kurulda açıklanan tablolara baktığımızda, nakit çıkışı gerektiren net borcun 129 milyon dolar olduğunu görüyoruz. Nakit çıkışı gerektirmeyen net borç ise 78 milyon dolar. Buna, 60 milyon dolarlık şarta bağlı yükümlülükleri ekleyip, gelecek yıllar gelir-gider sözleşmelerinden elde edilecek 47 milyon doları düştüğümüzde ulaştığımız rakam ise 220 milyon dolar. Sportif A.Ş. ile Futbol A.Ş.’yi birleştimek adına çekilen 70 milyon dolarlık banka kredisini de hesaba kattığımızda, Sarı-Kırmızılı kulübün -nakit çıkışı gerektiren bölümü 200 milyon dolar olmak üzere- 290 milyon dolar civarında borcu olduğunu söyleyebiliriz.

Rakam büyük gözükebilir, ancak bir de bankaların öngördüğü beş yıllık gelir-gider tablolarına bakalım;

Galatasaray’ın bu yıl 80 milyon dolara yakın zarar etmesini bekleyen bankalara göre, önümüzdeki yıl zarar 11 milyon dolara inecek. Takip eden üç yılda ise kulübün ortalama 40 milyon dolar civarında kar edeceği tahmin ediliyor. Bu da Galatasaray’ın borcunun döndürülebilir nitelikte olduğunu gösteriyor. Habertürk Gazetesi’nde konuyla ilgili bir yazı kaleme alan Fatih Altaylı’nın dikkat çektiği bir nokta daha var. O da kulübün borçlarının bir bölümünün kendi şirketlerine olması. Borç rakamını 400 milyon dolar seviyesine çekenlerin sahip olduğu verilerle, 200 milyon dolar civarında bir borçtan bahsedenlerin dayanak noktaları aslında aynı. Buna karşın, tabloların farklı yorumlanması, farklı iddiaları da beraberinde getiriyor. Kulübün kendi şirketlerine olan borçlarını toplama ekleyenler 400 milyon dolar seviyesine çıkarken, aynı borçları amiyane tabirle ‘bir cepten alıp, diğerine koyma’ şeklinde değerlendirenler, kulübün yükümlülüklerinin 200 milyon dolar civarında olduğunu savunuyor.

Tabloyu netleştirmek adına birkaç veriye daha değinelim;

Adnan Polat, son olağan genel kuruldaki konuşmasında kulübün sponsorluk gelirlerini yıllık 155 milyon dolar seviyesine çektiklerini, banka kredilerinin toplam gelire oranının yüzde 57’ye gerilediğini ve aynı mali disiplin içinde hareket ettikleri takdirde önümüzdeki beş yıllık dönemde üstlerindeki yükten kurtulacaklarını öne sürdü.

Polat’ın yanılıp yanılmadığını elbette ki zaman gösterecek. Ancak, birkaç yıl öncesi ile bugünü kıyasladığımızda Galatasaray’ın elinin mali açıdan daha kuvvetli olduğunu yadsımak mümkün görünmüyor. Stat zamanında tamamlanır ve kulübün geleceğini etkileyecek en önemli iki proje; Futbol A.Ş.-Sportif A.Ş. birleşmesi ile Riva’da mutlu sona ulaşılırsa, beş yıl sonra Polat’ın tahminlerinin de ötesinde bir tabloyla karşılaşabiliriz. Aynı şekilde, iki kritik projede karşılaşılabilecek aksaklıklar ya da ani bir finansal kriz durumunda, halihazırda 70 milyon dolar banka kredisi + 129 milyon dolar net nakit borcu bulunan bir kulübün, yaşayacağı likidite problemi nedeniyle yattığı rüyadan kabusa uyanmasının an meselesi olacağını da vurgulamak gerekiyor.


Işın Çelebi (Galatasaray Kulübü Yönetim Kurulu Üyesi)

Galatasaray’da giderler Futbol A. Ş.’de, gelirler ise Sportif A. Ş.’de gerçekleşiyor. Sportif A. Ş.’de gider olmadığı için sürekli kâr oluşuyor ve elde edilen kâr temettüye dönüşüyor. Sadece gideri olan Futbol A. Ş. ve sadece geliri olan Sportif A. Ş.’nin ayrı ayrı iki şirket olması, bilime, ekonomik mantığa ve tabiatın gerçeklerine aykırı. Bu sakat ve çarpık yapı ciddi sorunlar yaratıyor. Birleşme operasyonu sonucunda Galatasaray’ın gelirleri artacak, ayrıca hesap verilebilirlik ve şeffaflık sağlanacak. Stadın isim hakkı karşılığında Türk Telekom ile imzalanan anlaşmadan elde edilecek gelirin de birleşme için kullanılacak sendikasyon kredisindeki teminata eşit olduğunu söyleyebilirim. Riva Projesi’ne gelecek olursak; proje dahilindeki tüm ruhsat işlemleri tamamlandı ve Riva, inşaata hazır hale geldi.

Fatih Altaylı (Habertürk Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni)

Galatasaray’ın borcuna ilişkin farklı rakamlardan söz etmek mümkün değil. Rakamlar yalan söylemez ve rakamların gerçekçi bulunması diye bir şey olmaz. Bilanço bilançodur. Tabii okumayı bilmek şartıyla. Galatasaray'ın borcu bellidir. Bunu farklı biçimlerde sunabilirsiniz ama sonuç değişmez. Yönetimin haklı olduğu nokta şudur: Eğer şirket birleşmesi gerçekleşir, dışarıdaki hisseler yeniden kulübe geçirilirse o zaman bu borcun yüzde 50'ye yakını ortadan kalkar. Ancak mevcut durumda borç 600 milyon TL'ye yakındır. Bunun 300 milyon TL'ye yakın bir miktarı da kulübün Sportif A. Ş.'ye olan borcudur. Bu borç çevrilebilir bir borç mu? Şimdilik çevrilebilir bir borç. Zaten çevrilemez olsaydı, bunun sıkıntıları hemen ortaya çıkardı. Ancak, bunu çevirmek için geleceği kullanıyorlar. Birkaç yıllık stat gelir projeksiyonunu nakde çevirdiler. Sponsorlukları temlik ettiler. Nakit girişi yarattılar. Bunu yaparak büyüyen pek çok şirket var dünyada. Fakat o zaman şu lazım; Galatasaray, her yıl büyümek zorunda. Büyüme durursa borç çevrilemez hale gelir. Her yıl daha geniş bir bütçe ve daha fazla gelir yaratmak lazım. Bu becerilemezse sorunlar ortaya çıkar. Zaten bu nedenle, mevcut yönetimin bir dönem daha gitmesi gerektiğini düşünüyorum.